Wintertijd is juiste tijd, vindt Roos. Het daglicht past bij het uur van de dag. Dat zie je als buitenmens. Haar bioritme voelt zich er ouderwets kiplekker bij.

Dat teruggekeerde bioritme omhels ik elk jaar weer. ’s Morgens wakker worden gaat vanzelf. De zon staat op de goede plek. De schaduwen kloppen met het uur van de dag. En mijn maag knort op normale tijden. Wat een lekker ouderwets gevoel van welbehagen geeft dat. Van veiligheid, warmte en vertrouwen. 

Vanochtend keek ik nog eens goed. En ja hoor, het daglicht paste als het koekje bij mijn koffie. Meteen wist ik wat we vanavond zouden eten. Ouderwetse Hollandse pot. Sukadelapjes, aardappelen, sperzieboontjes en komkommer. Chocoladepudding toe. O, een ogenblik, de keukenwekker gaat af. Dat betekent dat de lapjes op kamertemperatuur zullen zijn en gebraden kunnen worden.

Zo, die sudderen zachtjes. Met een warmteverdeler op de kleinste gaspit plokt en prut het prachtig. Mooi bruin zien de lapjes, net als de jus. Er stooft een wortel en een tomaat mee. En een ui, laurierblad en peper, samen met wat rode wijnazijn. De geur trekt al door mijn werkkamer zoals hier buiten langs de hemel een groep ganzen. Nog drie uur en de jus kan gezeefd worden, en gebonden met een dikke plak ontbijtkoek.

In die uren schrijf ik aan mijn volgende boek. Jan en Leonie genieten van rode wijn, peperham en geitenkaas in een Portugese bodega. En net als er opeens iemand aan hun tafeltje staat, gaat mijn keukenwekker. Dat is voor de chocoladepudding, die ik tussen de zinnen door kookte! Hij kan gestort worden. Ik weet trouwens nog niet weet wie er aan het tafeltje van Jan en Leonie staat. Daarom schaaf ik alvast de komkommer. Bij het afhalen van de boontjes weet ik het. Het is die ex van Leonie. Hoe kon ik hem nu vergeten?

In de bodega is de zaterdagmiddag overgegaan in de avond. Buiten wervelen er herfstbladeren in het licht van de straatlantaarn. Jan en Leonie haasten zich opeens de bodega uit. Ik zeef de jus, schil de aardappelen en schep de komkommer om. Door die bodega heb ik me toch een trek in een rode wijn gekregen! Ik kijk voor de zekerheid of de vijf wel in de klok zit. Maar natúúrlijk is dat het geval. Dat regelt immers mijn weer thuisgekomen bioritme?