De beroemde Highway 1 van Californië. Als je op de kaart kijkt, zie je lang niet overal woonplaatsen, dus ik stelde me voor, dat we heerlijk aan de kust konden staan en luieren en zwemmen. Was het plan eerst nog, om het helemaal vanuit het noorden te rijden, we besloten nu om net boven San Fransisco te beginnen. Daar was een groene plek, dat duidt op een natuurgebied. We moesten nog een reisboek kopen en wisten dus niet wat ons te wachten stond.

Langs kleine wegen gingen we westwaarts en al gauw kwamen we bij de echte delta van San Fransisco Bay. Een smalle bochtige weg met veel water en wetlands. Soms stonden er huizen op palen, langs het water. Heel idyllisch. Waar we niet bij stil hadden gestaan en dus ook dé grote verrassing was, waren de grote aantallen vogels, die in die gebieden leven. Witte en bruine pelikanen, witte reigers, onnoemelijke aantallen en soorten eenden, prachtige blauwachtige aalscholvers en ander vleugelachtigs dat we niet kunnen benoemen. Ik werd er helemaal vrolijk van en zag het allemaal nog meer zitten. Die laatste maand zou niet afwachten zijn, maar echt genieten.

Het werd alleen maar mooier toen we in Point Reyes kwamen. Een natuurmonument met de delta, duinen en kliffen liggend op het Aziatisch continentaal plat tegen dat van California aan!. Leuke kleine dorpjes, waar de net niet steenrijke happy few in mooie oude en nieuwe houten wonen, met gezellige hotelletjes, artistieke winkels en een goede boekwinkel. Veel ecologisch, zowel in de winkels als de spaarzame boeren bedrijven. Een heel relaxte sfeer, een groep mensen die op zondagmorgen tai chi buiten beoefent en anderen die op de vele bankjes zitten te kletsen of uit te rusten van een fietstocht. Voor het eerst had ik het gevoel, dat ik hier ook zou kunnen wonen.

Zeehonden, leeuwen en olifanten
We vonden een stille plek in het dorp Point Reyes en niemand die zich daar aan stoorde. Het is officieel verboden in Californië, om op de openbare weg in je mobile home te slapen. Daar zouden we nog genoeg last van krijgen, maar hier niet. In tegendeel, we werden vriendelijk aangesproken en kregen de niet te vermijden tips. Van daaruit gingen we het gebied in. Zo vlak boven San Fransisco en het was er behoorlijk rustig. In de duinen zag je helemaal niemand. Degene die er kwamen, kwamen voor de zee en het strand. Het water is overigens te koud om in te zwemmen. De temperatuur daarbuiten zeer aangenaam. Het verschil tussen de koudste en de warmste dag is over het hele jaar gemeten niet groter dan 7 graden. De enige spelbreker is een flinke vlaag mist, door het contrast van de koude zee en het warme land. Vooral in de zomer hebben ze daar last van. Nu zagen we het 's morgens, maar het trok al gauw op.

De verrassingen hielden niet op. Langs de kust, op de kliffen (mooi maar niet spectaculair) zaten flink wat zeehonden, met als specialiteit de 'elephantseal'. Grote dikke bruine beesten met een witte buik, die zich graag koesteren in de zon en veel lekkers vinden tussen de enorme trossen groenbruine zeewier die voor de kust drijft. Typerend is hun herry, je hoort ze al op flinke afstand integenstelling tot bay seals die alleen af en toe tegen elkaar schreeuwen. De elephant seal is ook veel zwaarder en groter. De mannetjes kunnen tot 3 ton wegen. Ze zijn redelijk nieuw in dit gebied, ze komen uit Mexico. Blijkbaar is het hier nu net zo warm? Tenslotte waren er nog de Humpback whales in de verte op weg van Alaska naar Mexico. Spuitend en springend, maar te ver om te fotograferen. De grijze walvissen komen in december langs. En natuurlijk de pelikanen, aalsgolvers, groepen zandlopers in verschillende formaten en herten.

Overnachten bij een stad
Waarom gaan we weg uit zo'n prachtig gebied? Tja, omdat we dat de hele tijd al doen. We zijn op reis, niet op vakantie. Ik denk er nog veel aan terug, ook al heeft de kust meer verrassingen te bieden. Maar dit was de eerste keer en dan is de verrassing het grootst. We waren het een beetje kwijt. Vonden alles nog wel mooi, maar konden nog weinig energie opbrengen om voorbij het makkelijke te gaan. “Ja, mooie boom, ja mooie berg, ach ja,we hebben het wel zo'n beetje gezien hè?” of “die red ceders waren ook op Vancouver Island, dat hoeft niet meer”.

In ieder geval, toen we richting San Fransisco reden, langs die mooie en daar erg bochtige Highway 1, keken we al weer uit naar die beloftevolle stad. We hadden een mooi plannetje. Dicht bij de Golden Gate brug was een natuurgebiedje met campings. Daar zouden we gaan staan en dan met de fiets over de brug de stad in. De campings waren er, maar niet voor campers en wild kamperen was al helemaal niet aan de orde.

Dus naar de voorsteden, in de hoop dat we daar ergens een rustige parkeerplaats konden vinden. Meestal hebben we daar wel geluk bij. Maar de Californische stad kent de campers. Overal staan borden met beperkingen voor de nacht op zijn minst. We wisten dat er een RV-park was. Er was één plek, waar we uiteindelijk drie nachten hebben gestaan. Het voordeel van de RV was dat deze vlak bij de opstap van een ferry naar San Fransisco ligt. En dat was weer een half uur met de fietsen varen.

San Fransisco
We namen de ferry en het is een mooie tocht. Eerst langs de gevangenis op een eilandje links van de haven. 's Morgens stonden de luchtplaatsen vol met gevangenen, gewend aan de fotograferende toeristen vanaf de ferry. Rechts de Golden Gate brug, met het eilandje Alcatraz. Niet meer in gebruik als gevangenis, maar de boten die trips ernaar organiseren zijn stampvol. De contouren van San Fransico zijn, als de mist tenminste is opgetrokken, al van ver zichtbaar.

We komen aan bij het meest populaire gedeelte van de stad. De werven (wharfs), met al zijn pieren. Een aantal zijn tot ware toeristenparken omgetoverd. We fietsen lekker door de stad, bezoeken musea en een markt. Gaan de beroemde slingerweg naar beneden, waar we niet eens vanaf mogen (en durven) te fietsen. Zien het trammetje dat langs een weg die er haaks op staat, op en neer rijdt. Zitten op gezellige terrasjes, die vaak tussen de gebouwen zijn gemaakt. Echt leuk voor een paar dagen, maar de drukte zijn we gauw zat. De eerste dag gingen we naar het museum voor klassieke Aziatische kunst.

Ik ging er het eerst uit, omdat ik last van mijn knie krijg als ik zo lang slenter. Nog even naar de markt om te proberen over mijn schroom voor het fotograferen van mensen te komen. Leuk contact met een knappe man, die verwoede pogingen doet, om een afspraak met me te krijgen. Getrouwd en 60 jaar schrok hem niet af. Ik zie er blijkbaar nog goed uit. Toen ik terug kwam, wilde het niet echt tot me doordringen dat alleen de fiets van Peter er nog stond. De portier, die op de fietsen zou letten, bood zijn verontschuldiging aan, maar kon er verder ook niets aan doen. De wijk achter het museum, Tenderloin, is berucht om z’n criminaliteit.

Flink aangeslagen, gaan we toch een stukje Tenderloin in, om af te snijden. Opeens zegt Peter, he zie je die fiets daar aan de overkant? Dat zou jouw fiets kunnen zijn. En ja hoor, aan de overkant stáát mijn fiets tegen een lantaarnpaal. Het kapotte kabelslot toch voor de vorm om de paal geslingerd en het andere ANWB-slot nog intact. Dat was blijkbaar te moeilijk om open te krijgen. We waren stom van verbazing, maar blij dat we de fiets weer hadden.

We fietsen naar Fishermens Wharf en wandelden er langs allerlei winkels, waaronder een fotowinkel, die pretendeert voor discount prijzen te verkopen. Ik wilde graag een telelens. Wij erin. De telelens was gauw gekocht, voor een redelijke prijs. Toen kwam de baas op ons af en begon een 'high density' lens aan ons te demonstreren. Nee, we hoefden niet te kopen. Na een half uur, waren we erg onder de indruk en de prijs was inmiddels de helft, maar nog steeds gigantisch. Wat er dan binnen bij ons gebeurd, kan ik niet uitleggen. We worden hebberig en kopen tegen onze gewoonte in.

's Avonds zoekt Peter, die al wantrouwend was geworden, op internet naar dit type lens en ja hoor we blijken flink bedonderd te zijn. De volgende morgen probeer ik hem terug te brengen. Maar er hing een bord in de winkel, dat er niet terug genomen werd. De verkoper was ook niet te vermurven en werd erg venijnig. Bijna in tranen verliet ik de winkel. Dom! Al met al hebben we flink genoten van San Fransisco. Het weer was prima, de mensen gezellig, de bezochtte musea zeer interessant en de verscheidenheid in de stad aan gebouwen goot, de havens gezellig om langs te slenteren en de ferrytocht steeds goed om alles van een afstand te zien.