Schrijven helpt

"Schrijven is het verzinnen van beelden", stelt Wendela. Bij het schrijven van poëzie is dat nog dwingender. En soms lukt het niet. Wat nu?

0 reacties « Columns  « Tupla Mourits 

Schrijven is beelden verzinnen. Je hoofdpersoon moet boos worden en in plaats van te zeggen: zij werd kwaad probeer je een handeling te verzinnen, tekst, reacties van de mensen om haar heen, waaruit blijkt dat ze kwaad is.

Bij het schrijven van poëzie is het nog dwingender. Je schrijft soms alleen maar in beelden. In vergelijkingen. Showing, not telling, ‘tonen, niet zeggen’ heet dat. Ik kreeg er voor het eerst mee te maken toen ik jaren geleden een cursus scenarioschrijven deed. Schrijven helptIn een film moet je letterlijk beelden verzinnen die het verhaal vertellen. Een bezweet gezicht: persoon heeft het warm, water langs een ruit: het regent, twee handen die met een pen spelen: hij/zij is zenuwachtig. Dit zijn niet de beste beelden die je kunt verzinnen, maar u begrijpt wat ik bedoel.

Als je, zoals wij, bijna dagelijks met schrijven bezig bent ga je soms ook daarbuiten in beelden denken. Beelden die aangeven hoe je je voelt. Hoe je leven er uit ziet. Of hoe je denkt dat je leven er uit ziet, want zien is een kwestie van interpretatie. Als het goed gaat, sta je op een surfplank en blijft de golven voor, klimt tegen de hoogste waterkam op. Als je toch omvalt is dat niet erg, lachend kom je uit het water en kijkt naar wat je allemaal overwonnen hebt.

Of om in wintersfeer te blijven: je skiet van de helling, linksom, rechtsom, je ontwijkt alle obstakels. Beneden aangekomen knarsen je knieën, zit het snot op je bovenlip, maar tevreden kijk je omhoog. Even zitten en dan weer naar boven.

Maar soms donder je bij de eerste de beste oneffenheid al om. Je staat nog niet op je surfplank of je gaat al kopje onder. Het lijkt of de golven je tegemoet rollen in plaats van voor je uit. De besneeuwde heuvels laten zich niet meer gebruiken om naar beneden te vliegen, maar schuiven dreigend op je af. Zo kun je je soms voelen. Je weet dat het wel weer overgaat, dat gevoel van zwaarte, van ‘niks lukt’, van ‘wat moet ik hard werken om overeind te blijven’.

Het gaat altijd weer voorbij, maar wanneer? en wat doe je in de tussentijd? Nou, schrijven bijvoorbeeld. Beelden verzinnen. Voor alles wat je denkt en voelt. En verzint en fantaseert. Schrijven helpt.

Ja inderdaad, dank u, ik voel me alweer iets beter.

Bookmark and Share

Reageer op dit artikel




Houd mij op de hoogte van de follow-up opmerkingen?


* is een verplicht veld.

 

Bedankt voor uw reactie.

advertentie