Vanaf de pacific kust van Mexico rijden we naar Tuxtla in het binnenland, de hoofdstad van de provincie Chiapas. Het is niet de eerste keer dat we hier zijn. De herinneringen zijn goed en nu met camper en de rustigere politieke omstandigheden, kunnen we wellicht wat meer van de prachtige natuur zien.

Om de tolweg tot aan Tuxtla te kunnen rijden, moeten we halverwege even de snelweg af naar een stad - Rizo de Oro - om geld te pinnen. We worden verrast door een stad met een drukke markt, nauwelijks toeristen en waar de oorspronkelijke indiaanse bevolking uit verschillende omliggende dorpen verkoopt en koopt. Met name de vrouwen zien er geweldig uit. Ze zijn erg vriendelijk en maken een trotse en zelfbewuste indruk. Er komen uit deze regio's veel Zapatista's, de vrijheidsstrijders die in pas in 2006 ophielden met vechten na een redelijke overwinning. De vraag is, in hoeverre de Indianen er op voorruit zijn gegaan.

Tuxtla
Op het parkeerterrein van een hotel langs de hoofdweg in Tuxtla vinden we een goed geoutilleerde staanplaats voor de komende nacht. Er moet nog wat administratie worden verwerkt en we kunnen daarvoor gebruik maken van de diensten bij Office Depot, een aan de overkant gelegen Amerikaanse winkelketen met alle digitale voorzieningen zoals fax, scan en kopieren. Op de binnenplaats van het hotel is een kleine tuin aangelegd en er staan hoge bomen. Daartussen zijn ook standplaatsen voor kleine campers, de onze is met 2.70 meter net iets te hoog. Er is water, electriciteit en wifi voor internet. Gelukkig valt de herrie van de hoofdweg 's nachts mee, maar het is geen plek om te blijven.

Canyon del Sumidero
Voordat we afreizen naar San Christobal willen we een boottocht maken in het Canyon del Sumidero. Na enig zoeken vinden we het vertrekpunt aan de rivier. Op het terrein staan al ongeveer 15 tourbussen en een dienovereenkomstige hoeveelheid toeristen. We worden met 16 personen tegelijk in een speedboot gedropt en vertrekken voor een 35 kilometer lange tocht de canyon in. Het weer is prima en de canyon zeer zeer hoog.

Interessante plekken worden aangedaan zoals een plaats met krokedillen, bomen waarin apen aan het rommelen zijn en duidelijk gemarkeerde plekken van watervallen in het regenseizoen en interessante rotsformaties. Het einde van de boottocht is een dam waar een groot deel van de electriciteit voor Chiapas wordt opgewekt. Inmiddels hebben we het idee dat we hier toch al eerder zijn geweest, maar onder heel andere omstandigheden. 's Avonds bekijken we de foto's van 8 jaar geleden. Sommige zijn precies hetzelfde!

Nieuwe wegen
Na afloop vertrekken we richting San Christobal. Er ligt nu een snelweg bergopwaarts van ongeveer 50 kilometer lengte. Je kunt vanaf de snelweg aan de bergrand de steeds dieper liggende vallei van Tuxtla zien liggen. De manier van rijden op dit stuk snelweg is ook bijzonder. Vijftig kilometer bergop op een tweebaans snelweg met veel zwaar verkeer en waar iedereen de juiste snelheid moet vinden zonder de motor op te blazen, betekent het nodige passeerwerk.

Volgebouwde stad
San Christobal is in de afgelopen 8 jaar van 60.000 naar ruim 100.000 inwoners gegroeid. De vallei waarin de stad ligt, is behoorlijk volgebouwd en San Christobal groeit langzaam tegen de berghellingen omhoog. We vinden een heerlijke landelijke en beveiligde camping aan de rand van de stad. Op een ruim grasveld staan nog 2 campers en een paar tenten. We installeren ons en gaan op onze fiets de stad in! Grappig na onze ervaring met rugzak van acht jaar geleden.

Het is nu minstens 10 keer drukker met toeristen. De leef- en werkomstandigheden van de indianen die in de stad werken en of wonen zijn zichtbaar verbeterd. De markt is nog het zelfde, alleen zitten de vrouwen niet meer op de straat, maar zijn er tientallen kraampjes. Overal lopen ook verkopers rond. Helaas ook flink wat kinderen die aan het werk zijn. Een Amerikaanse boekenverkoopsters zegt dat de indiaanse kinderen hooguit 3 jaar naar school gaan. Dan kunnen ze voldoende rekenen en lezen voor de verkoop.

De stad maakt een schone en moderne indruk, met autoloze en eenrichtingstraten. We ontdekken dat Burger King in een van de tot wandelgebied omgevormde winkelstraten, naast de vele andere internet aanbieders, gratis wifi aanbiedt. Met airco en prima sanitair. Daar brengen we dus wat uren door om de nodige email te verzorgen.

Chamula
We gaan ook weer naar Chamula, een dichtbij gelegen Maya dorp waar de oorspronkelijke tradities zo veel mogelijk instant gehouden worden. Met name in de kerk is goed zichtbaar hoe de indianen uit puur lijfsbehoud zich hebben aangepast aan het katholieke geloof. De kerk wordt gewoon weer als tempel gebruikt maar nu met christelijke symbolen voor hun goden. Er mogen geen foto's worden gemaakt. Er zijn meer toeristen dan gelovigen, wat de sfeer heel wat minder maakt. De vorige keer waren we nogal onder de indruk van de devotie en de speciale manier waarop ze dat uitten. Met veel kaarsjes, een soort wierook, met dennennaalden op de grond en maar bidden.

Langs de grens met Guatemala
Na vijf dagen vertrekken we naar de Lagunas de Montebello, een aan de Guatemalese grens gelegen nationaal park in het oerwoud. In Comitan maken we een tussenstop. De toeristenpolitie parkeert ons op de rand van de zocalo, waar je eigenlijk niet mag parkeren. Maar ze zeggen dat het daar veilig is. Het is wel midden in de oude stad die de schoonste van Mexico pretendeert te zijn! Op dit plein is dat ook zo en het is er erg gezellig. Er staan allemaal oude gebouwen om de zocalo met galerijen waar weer wat overheidsgebouwen, eettenten en winkels in zitten.

De toeristenpolitie is er op gebrandt dat we het naar ons zin hebben en alles zien dat er te zien is. We voelen ons wel erg in de watten gelegd, tenslotte besteden we er maar weinig. Er zijn nog niet veel toeristen, dus dit was duidelijk promotie. Het is heerlijk om in een niet-toeristische stad te zijn. We zien een paar mooie wandschilderingen, niet van de drie bekendste Mexicaanse wandschilderaars, maar wel in de bekende overduidelijke socialistische traditie.

Acht jaar geleden werden we nog bang gemaakt om dit gebied in te trekken, vanwege de schermutselingen tussen militairen en vrijheidsstrijders. Nu komen we in Tzisgao aan, een Mayadorp in het park Lagunas de Montebello. Het is er een en al rust. Aan een schitterend gelegen meertje, vinden we een standplaats bij een herberg.

De volgende dag bezoeken we een aantal van de 49 meren bezoeken. Het terrein is grillig en bergachtig met alleen maar oerwoud. Niet echt tropisch, want we zitten op ongeveer 1500 meter hoogte, maar daarom wel zo aangenaam. Er is weer heel wat onbekende flora te zien en schitterend gelegen kleine lagunas. Als laatste bezoeken we een meer waar dwars door de grens met Guatemala loopt. Nog een rustdagje en dan steken we de grens over. Guatemala in.

(Wordt vervolgd)