Schoonheid zit van binnen. Een mooi lijf is echter ook niet verkeerd. Maar wat is dat dan, een mooi lijf? Is dat dun, dik, groot of klein? Voor de meeste mensen is het iets daar tussenin. En dat is maar goed ook, want wie extremen nastreeft, wordt daar niet altijd gelukkiger van.

Sinds ik bezig ben met afvallen let ik ineens veel meer op tijdschriftartikelen over diëten, make-overprogramma's en afvalraces. En daar hoef ik eigenlijk niet eens zoveel mijn best voor te doen, want je hoeft maar met je ogen te knipperen of er is weer een afslankgoeroe op tv, of er wordt een nieuw fitnessapparaat aangeprezen waarmee je in vijf minuten per dag stalen buikspieren krijgt.

De strakke blondines die in dat soort artikelen en programma's figureren zijn vermoedelijk nog nooit dik geweest, daar kun je van opaan. Interessanter is waarom deze dames worden uitgekozen om diëten en fitnessmethodes te promoten. Is dit ons ideaalbeeld? Willen wij net zo worden? En hoe reëel is die wens eigenlijk? Ik ben namelijk nogal klein, heb brede heupen, flinke schouders en korte benen. Al laat ik me de rest van mijn leven onder handen nemen door een personal trainer en een privé-kok, nooit zal ik lijken op het langbenige, fijngebouwde vrouwtje op tv. Zelfs een knappe chirurg kan dat niet voor elkaar krijgen.

Gelukkig vind ik dat niet erg. Zolang ik de beste versie van mezelf kan worden (vetrandje mag best) ben ik heel tevreden. En het is belangrijk om je bewust te zijn van de waarde van die tevredenheid. Het nastreven van onhaalbare schoonheidsidealen maakt namelijk veel slachtoffers, besefte ik toen ik van de week naar Oprah keek.

In de show van Oprah ging het over het beeld van schoonheid in diverse landen. Wat men in Japan mooi vindt, vindt men in Midden-Afrika onaantrekkelijk, en vermoedelijk vice versa. Dat er internationaal verschillen zijn, verbaasde mij niet. Maar sommige verschillen waren wel erg opvallend.

Zo weegt de gemiddelde (!!!) Brazilliaanse vrouw tussen de 50 en 56 kilo. Het slikken van (vaak gevaarlijke) vermageringspillen is eerder regel dan uitzondering. Daarnaast steken vrouwen zich bovendien diep in de schulden om borstimplantaten te laten inbrengen. Die ze jaren later nog aan het afbetalen zijn.

In Iran zijn neuscorrecties hip. Wie het kan betalen, bestelt een schattig klein neusje. Om vervolgens nog weken met een pleister op de neus te lopen, zodat iedereen kan zien dat je het geld hebt om jezelf chirurgisch te laten bijwerken. Een Iraanse vertelde dat het de normaalste zaak van de wereld is dat vrouwen met een pleister de straat op gaan, terwijl ze helemaal niet geopereerd zijn. Pleisterfabrikanten doen goede zaken: het is een statussymbool.

Mijn wenkbrauwen waren nog niet teruggezakt naar hun normale positie, of het volgende land liet mij alweer verbaasd staan. In Mauretanië is dik de mode. Hoe dikker, hoe sexier. Magere meisjes kunnen een huwelijk wel vergeten. Ouders die bang zijn dat hun dochter een oude vrijster wordt, beginnen zo'n meisje al heel jong vet te mesten. Het moet geen pretje zijn om gedwongen liters vette kamelenmelk te drinken tot je er spuugmisselijk van bent. Gelukkig zijn er ook pillen die je eetlust opwekken, zodat je extra veel naar binnen kunt werken. Ik was er even stil van.

Zijn het incidenten? Ik ben bang van niet. Het gebeurt, daar in Afrika. In Brazilië. In Iran. Maar ook in Nederland. Met de beelden uit de reportages nog op mijn netvlies denk ik aan al die meisjes en vrouwen die ongelukkig zijn met hun eigen lijf, hun zelfvertrouwen overgeleverd aan de waan van de dag.