Sneeuw, kou. Treinen die niet rijden. Auto’s die stranden. Het winterweer houdt Nederland behoorlijk in zijn greep. Of is het haar? In ieder geval, we lopen vast. Aan alle kanten. In onze gedachten en bij wat we doen. Wat heeft dat met Marokkanen te maken vraag je je misschien af. Houd het beeld wat je bij deze titel voor ogen kreeg maar eens even vast.

Terug naar de sneeuw. Overal staan schattige sneeuwpoppen, zo hier en daar is er zelfs al een sneeuwpiemel gesignaleerd. Ben benieuwd wat daarvan het eerste smelt. Maar goed. Op de een of andere manier blijken jongelui zich tegenwoordig niet meer te vermaken met leuk sneeuwballen gooien. Nee, de poppen worden achter de rug van de noest ploeterende kindertjes onthoofd. Leuk hoor, stoere Nederlandse jongeren.

In sneeuwballen zitten stenen en wat is er nou leuker dan naast de oprit van een seniorenflat te gaan staan om te zien of je ouderen met sneeuwballen ‘om’ kunt krijgen. En dit leuke groepje bestond uit een viertal niet-Nederlandse jongeren. Mijn dochter ging met een vriendin in de ijzige kou naar de stad. Trein was geen optie, fiets is te ver, ik kon haar niet brengen dus werd het de bus. Die reed. En ze kwamen netjes aan in het centrum van Rotterdam. Daar brachten ze een gezellig middagje door (was ook voor een kunstproject van school, maar dat was minder leuk dan winkelen), en toen wilde het duo weer naar huis.

De bussen reden nu zeer onregelmatig en het was zo mogelijk nog kouder door de gure wind die was opgestoken. Bij de bushalte waren ze de enige wachtenden, de bus bleek net weg en de volgende zou nog wel een half uurtje duren. Klappertandend stonden ze daar te wachten tot ze werden geroepen. Ze keken om en in de deuropening van een Marokkaanse bakker vlak achter de bushalte stond een vriendelijke man te wenken dat ze moesten komen. Eenmaal binnen vertelde hij dat ze lekker op het bankje in de winkel mochten wachten op de bus en of ze ondertussen iets lekkers wilden.

Dochter en vriendin waren uiteraard door hun geld heen en vertelden dat dit lekkers er helaas niet meer inzat. Daarop kregen de meiden ieder gratis en voor niks een groot warm stuk pizza. Heerlijk opgewarmd en met een volle maag stapten ze in de bus. Nog nooit eerder smaakte een pizza hen zo goed. Ja, ook dit was een Marokkaan. En haal hier het beeld uit mijn eerste zin maar weer eens bij terug.

Waarmee ik maar wil zeggen: we hebben zo snel onze mening gevormd. Ja, er zijn helaas ook hele foute Marokkanen. En Turken, en Nederlanders, en Chinezen, Kroaten, Engelsen, Amerikanen en noem alle nationaliteiten en volkeren maar op.

Maar het gaat ook goed en als we nu eens wat meer aandacht besteden aan de dingen die goed gaan, aan de dingen die we wél hebben, aan de dingen waar we van kunnen genieten, aan de mensen waar we van houden. Want waar je aandacht aan geeft, dat groeit en is het allemaal al niet negatief genoeg. Juist in deze dagen is een beetje positieve aandacht en zijn positieve gedachten voor iedereen heel welkom. De vrede op de wereld zullen we helaas niet meer bereiken, maar misschien vinden we wel iets meer vrede in ons eigen wereldje.

De Marokkaanse bakker wenste de meiden fijne dagen. Dwars door alle religies heen. En dat wens ik jullie ook. Dwars door alle dingen heen!