Tijdens mijn studie Nederlands en Frans aan de Vrije Leergangen aan de VU in Amsterdam, werd onder meer aandacht besteed aan de psyche van middelbare scholieren – mijn toekomstige doelgroep als docente. Een jong mens in ontwikkeling is immers meer dan een leermachine.

Uiteraard werd een en ander afgezet tegen het totale ontwikkelingsplaatje van de mens en ik herinner mij niet alleen dat de verschillende levensontwikkelingsfasen van mensen ieder hun eigen issues hebben, maar ook dat de adolescentie gekenmerkt wordt door ‘een grote behoefte de maatschappij te veranderen en heilige huisjes omver te trappen’.

Als adolescent had ik daar zelf overigens weinig last van, maar ik leerde braaf uit mijn hoofd dat het zo was. Ik zag ze wel eens op de tv of zo, die leeftijdsgenoten die in praktijk brachten wat er in mijn boeken stond. Ze waren vaak ‘links’ en aten macrobiotisch of droegen sandalen en tweedehands kleren. Ze klommen in bomen die het slachtoffer dreigden te worden van mannen met zagen of ze bezetten gebouwen omdat ze vonden dat woningen te duur waren. Soms kwam ik er wel eens eentje tegen. Het waren leeftijdsgenoten die –ook al deelden we dezelfde wereld- in een andere dimensie leefden.

Ik was, toen ik jong was, helemaal niet bezig met de wereld om mij heen. Laat staan dat ik hem wilde veranderen. Waar ik wel mee bezig was? Met mezelf, denk ik. Met mezelf en het clubje mensen dat mijn wereld vormde. In mijn lesboek stond ook dat adolescenten vaak zo handelden, maar dat ze, als ze ouder werden, vaak rustiger werden en zich aanpasten aan de maatschappij en geruisloos in de massa ondergingen. Ik kan mij niet herinneren dat er in dat boek ook maar iets stond over vijftigplussers die ‘de behoefte voelden de maatschappij te veranderen.’

Toch ben ik daar zelf een voorbeeld van. Ik ben pas sinds een jaar of zes actief voor de Partij voor de Dieren en eet ook pas sinds een aantal jaar echt helemaal vegetarisch. Wat altijd al flauw in mijn bewustzijn sluimerde en met mate beleden werd, is pas de laatste jaren echt tot volle bloei gekomen. Ik schaam mij er wel eens met terugwerkende kracht voor, dat ik zo lang zo ‘onbewust’ geleefd heb. Dat ik wel wist wat er allemaal mis was in onze samenleving, maar dat ik dat beschouwde als een natuurverschijnsel waar ik toch geen invloed op had en dat ik het daarom ook maar liet. Het voelt echt zoveel beter om je te scharen onder de mensen die dat wel doen!

In de tijd dat Duyvendak zich terugtrok als Tweede Kamerlid namens GroenLinks - eind 2008 - begon ik erover na te denken een boek te schrijven over een activist. Zonder nu in detail te treden over de daden van Duyvendak in zijn jongere jaren, geloof ik dat activisme te vaak een te negatieve associatie heeft. Het zijn de mensen die soms doorslaan, de mensen zoals Volkert van de G, die de naam van de activist pur sang bezoedelen.

En dat is zonde, want onze wereld zou er een stuk minder mooi uitzien zonder mensen die zich belangeloos inzetten voor het behoud ervan. Ik besloot dus om ‘een boek’ te schrijven over ‘een activist.’ Wat drijft zo iemand? Wat betekent dat, om een activist te zijn? Hoe leeft zo iemand? In welke opzichten is zo iemand anders dan andere mensen?

Net in die tijd werd ik gebeld door Harry Voss, activist van het eerste uur en medestrijder binnen de Partij voor de Dieren. Hij vertelde me dat hij benaderd was door een docent van een opleiding Communicatiewetenschappen, die vond dat hij zijn ervaringen als activist te boek moest stellen. En zo is het gekomen. Op 15 februari wordt ons boek Harry Voss: Man van actie ten doop gehouden. Het is een informatief en kleurrijk - want met foto’s geïllustreerd - verslag geworden van het leven van iemand die altijd het hart van een adolescent gehouden heeft.

En dat is mooi, voor een man van 58 en het is mooi voor de wereld ook!

Een groet uit Friesland,
Annemarie van Gelder