En weer hebben de Friese kievitseirapers dit jaar een ontheffing gekregen op het verbod om kievietseieren te rapen. Als ze maar - met hun slecht controleerbare SMS-systeem - niet meer dan 6934 eitjes rapen… Is het werkelijk omdat het hier om een Friese ‘cultuurhistorische traditie’ gaat, dat de bestuursrechter verzoeken van de Faunabescherming om het rapen van kievitseieren te verbieden, steeds afwijst ten gunste van de rapers?

Dat hij dat volhoudt terwijl er vuistdikke rapporten bestaan van diverse deskundige instanties over hoe zwaar de weidevogels en dus ook de kieviten het hebben door - voornamelijk - menselijk ingrijpen? Het was op 5 maart in Netwerk op de televisie. Gevolgd werden twee Friese eierrapers en Harm Niessen van de Faunabescherming, die al zijn halve leven actie voert tegen deze malle 'traditie'. De kievitstand is de afgelopen jaren gehalveerd, zei Niessen, maar de rapers weerlegden dat. Het valt allemaal best mee. Het eerste nest bevat de grootste eitjes, de jonkies die daaruit komen hebben de meeste overlevingskansen, meende Niessen. Onzin, zeiden de rapers, 'die eerste nesten worden sowieso door de landbouwmachines verpulverd.' En: 'Als wij niet mogen rapen, doen we ook niet meer aan nazorg.' (lekker puh)

Nazorg is het zogenaamde beschermen - met nestbeschermers - van de nesten met de tweede en of derde leg, dat het arme kievietsvrouwtje zo kort na de vernietiging van haar eerste legsel overigens ontzettend uitput, volgens Niessen. Die 'nazorg' kunnen de rapers volgens de faunaman überhaupt beter laten, want met het geurspoor dat de rapers bij iedere gang naar het nest creëren, maken ze het voor natuurlijke predatoren (dieren die voor hun dagelijks voer niet naar de supermarkt kunnen) erg gemakkelijk om het nest te vinden.

De Friese rapers maakten het met hun uitleg overigens zonneklaar dat ze geen spat om de vogels geven. Het gaat hen om de 'beleving!' Het gevoel zo’n nest gevonden te hebben, het eitje op te pakken. 'Dan zijn we een beetje in de hemel.' Niks vogelstand of overleving van de soort, zelfs niks 'cultuurhistorische traditie'! Het gaat om 'persoonlijke beleving'! Hoe kan het bestaan dat een rechter dit eigenbelang belangrijker acht dan het overleven van een diersoort? En hoe gek zijn wij, niet-eierrapers, dat wij dit nog langer gedogen? Wat is belangrijker? Overleving van een diersoort of 'de beleving' van een handvol… dwazen?

Met een groet uit Friesland,
Annemarie van Gelder