Niemand heeft een levenspad dat uitsluitend over rozen gaat, iedereen loopt wel eens een deuk op. De een lukt het om met die ervaringen iets goeds te doen, een ander blijft steken in dat verdriet. Ik had van beiden iets.

Mensen die belangrijk voor me waren, gaven mij jarenlang het gevoel nooit te deugen, altijd maar tekort te schieten. Daarom móest ik mezelf wel bewijzen, in mijn werk, door studies en in bestuursfuncties. Een mooie carrière was het gevolg. Om niet iedere nacht uren te piekeren over wat ik die dag nou weer fout had gedaan, begon ik verhalen te verzinnen. Zo schreef ik als puber “frutsels” over een jongen en een meisje, een paar problemen en daarna een gelukkig einde. De schoolkrant was mijn volgende podium.

Mager
In die tijd deed ik ook mijn eerste “politieke” ervaring op: als lid van het schoolparlement stemde ik over tientallen voorstellen, die het leven op school aangenamer zouden maken. Na een jaar vergaderen was het magere resultaat, dat er een maandverbandautomaat in het meisjestoilet kwam...

Toen ik Rien leerde kennen schreef ik een paar jaar gedichten… het zal de romantische gemoedstoestand van dat moment wel geweest zijn. Na mijn eerste studie begon het echte leven. Mijn “schrijfei” kon ik mooi kwijt in de opeenvolgende banen: lesmateriaal, cursussen, beleidsnotities, teksten voor spreekbeurten en debatten, adviezen aan de regering. Alles was even leuk.

WC-borstel
Riens droom om een camping te beginnen in Frankrijk was voor mij een ware nachtmerrie, niet alleen omdat ik dan geen schrijfopdrachten meer zou krijgen. Terwijl ik tot die tijd in iedere baan mijn hersens moest gebruiken, zag ik in het nieuwe bedrijf alleen een taak bij het schoonmaken van de toiletten, eigenlijk niet meer dan een levende wc-borstel. Maar ja, de liefde…

Droom
Nog voor de verhuizing zag ik al één lichtpuntje: ik zou een boek gaan schrijven! Een boek over emigreren, want in het jaar 2000 bestonden de programma’s als Het roer om en Ik vertrek nog niet. De volgende jaren hield ik een dagboek bij, met alle details. Tót begin oktober 2004, want columns schrijven voor vitaal.nl, een dagboek bijhouden en een bedrijf runnen, dat was teveel. Het boek werd steeds meer een droom: ooit, óóit zou het ervan komen.

Prednisonkuur
Het lot hielp een handje. Toen een van onze gasten werd geveld door een Ischias, was die na een paar dagen weer op de been. Kwam het door oververmoeidheid, aan het einde van het seizoen, dat ik veel erger geraakt werd door deze ziekte? Drie weken plat, Cortizon-injecties, een Prednisonkuur en een jaar lang pijnstillers. Het was beroerd, maar had ook zijn positieve kant. Die winter mocht ik niet klussen, daardoor had ik alle tijd voor het schrijven van mijn boek!

Razend
Een collega van vitaal.nl had ook haar eigen boek geschreven. Via haar kwam ik in contact met een uitgever en wat ik nooit verwacht had, gebeurde: hij was meteen enthousiast over het eerste hoofdstuk en wilde graag “binnenkort” de rest ook lezen. Grote griebels, ik had nog maar vier hoofdstukken af van de geplande 12! Als een razende schreef ik de rest, want het nieuwe campingseizoen stond voor de deur. Wéér was de hoofdredacteur enthousiast, maar de volgende ronde haalde ik niet. De fondsredacteuren wilden het “op dat moment nog niet uitgeven, want…”.

Omgooien
Het schijnt dat 98 procent van de manuscripten meteen wordt afgewezen, ik zat dus bij die laatste twee procent. Misschien dat ze daarom hun commentaar uitvoerig hadden toegelicht, kennelijk vonden ze het de moeite waard. In mijn ogen hadden ze volledig gelijk en ik had voor de komende winter een leuk tijdverdrijf, namelijk het hele boek omgooien. De zakelijke details eruit en meer mijn eigen gevoel erin…

Lyrisch
De volgende versie werd lyrisch begroet door de hoofdredacteur. Maar een ander had zijn taak overgenomen, dus ik kon opnieuw beginnen. Weer overleefde ik de verschillende rondes, deze keer moest alleen de directeur nog zijn ja-woord geven. En toen gooide ik zelf de handdoek in de ring. Want na dat jawoord zou een Neerlandicus nog elke punt en komma bekijken, het maakte niet uit dat dit al was gebeurd. Pas daarna zou worden beslist worden of men foto’s wilde toevoegen. Op de vraag hoeveel maanden dat nog zou kunnen duren, kreeg ik geen bevredigend antwoord.

Begin september benaderde ik een andere uitgever met wie ik al eerder een verkennend gesprek voerde. Nu is het dan eindelijk zover: op 20 november komt mijn kindje ter wereld. Van Kamerlid tot campingboer, u kunt wel raden waar dat over gaat. Lees er meer over op vitaal.nl.

Wilt u het boek alvast bestellen voor een speciale prijs? Klik hier