Confrontatie
Je moeder dementeert. Je weet dat ze je op een goede dag niet meer herkent. Roos wordt er mee geconfronteerd, op haar moeders verjaardag.
9 reacties
‘Wat attent dat u om mijn verjaardag heeft gedacht.’ Dat zegt mijn moeder als ik haar met een zoen feliciteer. Nu spelen wij tweeën vaak toneelstukjes. Dan twinkelen haar ogen en valt ze soms giechelend uit haar rol. Dit keer kijkt ze me beleefd aan. Met zo’n afgemeten knikje erbij zoals vroeger netjes was. Ik zoek naar het twinkeltje. Is het er nu wel of niet? Nee…! Of…?
Intussen maak ik automatisch een hoffelijke buiging. Dat ik gewoon een rol oppak, moet wel komen omdat ik me langzamerhand voorbereidde op... Ik hoef ook niet te slikken. ‘Het genoegen is geheel aan mijn kant,’ hoor ik mezelf deftig zeggen. ‘Mag ik u ook een cadeautje overhandigen?’ Koortsachtig zoek ik naar het twinkeltje. En… daar is het! ‘Cadeautjes zijn altijd van harte welkom,’ giechelt ze. ‘Als ze tenminste duur zijn, en liefst van goud.’
Met weer een buiging overhandig ik haar m’n pakje. Weet ze nog hoe het open kan? Want op dat stadium bereid ik me natuurlijk ook voor... Maar kijk! Ze keert het pakje, trekt het lint los en wikkelt het papier eraf. ‘Het is een plaid,’ zeg ik om verwarring door die rare lap te voorkomen. ‘Op Texel gekocht. Zie je, met schapen erop. Lekker warm. Voor als je overdag een dutje doet.’
Ik sla de plaid om haar schouders. ‘Hmm,’ doet ze tevreden. ‘Houdt u hem om?’ grap ik deftig. Ze weifelt. Maar haar blik wordt niet leeg. Het zijn geen dode ogen die me aankijken. Er glimt iets in. ‘Maar niet, hè?’ zeg ik. ‘Het is te warm over je jasje. Dat heb je vast aangetrokken omdat je jarig bent.’ Ze slaat haar hand voor haar mond. ‘Ben ik jarig?’ Ik lach. ‘Nou, denk maar niet dat ik anders met cadeautjes aan kwam zetten!’‘Je bent me er toch eentje,’ zegt ze. ‘Hè, fijn, hoor, dat ik een dochter heb.’
Een dochter! Opgelucht zet ik thee en laat de traktatie van amandelkrullen en bonbons zien. ‘Je bent tenslotte jarig,’ zeg ik. ‘Er is er een jarig, hoera, hoera,’ zingt ze. Ik val in. Naadloos vervolgt ze met drie kleine kleutertjes, twee haasjes heel parmant en jarig Jetje. Daarna klinken we met onze theekoppen.
‘Gezondheid. En nog vele jaren,’ toost ik. Dan vraagt ze hoe oud ze eigenlijk is. Ze gelooft mijn antwoord niet. Maar daaraan ben ik gewend. Ze weet niet beter of ze is jong. Dat ze dan toch weet dat ze een dochter heeft… Een raadsel - dat ik maar koester. Voor zolang als het duurt.
Roos Verlinden
Schrijven is voor Roos Verlinden een passie. Sinds haar debuut, toen ze 50 was, verschijnt er elk jaar een nieuwe roman. (...lees meer)
Reageer op dit artikel
lieve roos heb met dementerende bejaarden gewerkt en inderdaad koester de momenten dat ze helder is dat is zo fijn en daar haal je weer even troost uit liefs karin
18 februari, 2010
Mijn moeder is ook dement,elke keer opnieuw blijft het moelijk te accepteren.
Je wil dolgraag door haar brein strompelen, om te zien waar het misgaat.
Nagenoeg geen herkenning meer,meestal met een lege holle blik.
Maar ondanks dat ze mij niet herkent ben ik blij als ik zachtjes haar doorzichtige gevlekte arm streel.
Heel soms lichten haar ogen op, en dan voor een fractie van een seconde herkent ze mij, en daar ga ik voor.
Het doet pijn de moeder die altijd voor je heeft gezorgd zo te zien afglijden, niets meer weten over haar huwelijk, en kinderen, steeds verder terug zakken in de vergetelheid van vroeger.
Maar ik denk maar zo, ik heb nog een moeder, ondanks dat ze niet meer de moeder is van toen, ik ben nog steeds blij haar te zien.
Roos heel veel sterkte er mee, en succes bij het geven van een plaatsje van deze ellendige aandoening
dikke knuffel en bedankt voor je moiie verhaal
xxx
18 februari, 2010
Mijn man is nu 5 weken in een P-G verpleegunit. Hij vond het eerst een “goed hotel”, maar nu vraagt hij “het is hier toch geen gevangenis?“en na een antwoord “doe dan als de weerlicht die deur van het slot”. Soms kent hij me niet, (werkt U hier ook? en waar woon jij nu? heb je dat huis gekocht, duur he € 30.00,00 vroeger woonde ik ook in die laan…. Jammer genoeg kunnen we niet samen naar buiten, de sneeuw en gladde paden, en hij rent naar huis toe. Dan is hij verdrietig om binnen te moeten zijn. Roos geniet maar als ze lief en “twinkelend"is, het kan zo veranderen.
18 februari, 2010
Voortschrijdende dementie kan tot staan gebracht worden. Dit wordt bereikt door de aantasting van de hersencellen door kwaadaardige lichaamsoneigen “illegale cellen” effectief te bestrijden. Dit is een neurologische therapie die door medisch ingenieur Ir. M.H. Essaidi in Eindhoven succesvol wordt toegepast. Men noemt deze therapievorm Complementary Alternative Medicine CAM. Beste Roos, Essaidi is geen medische kwakzalver maar een serieuze wetenschapper waarvan zijn Aqua Tilis therapie door diverse reguliere geneeskundigen erkend wordt. Recentelijke gunstige ervaringen zijn die van Dr. De Mol, longspecialist bij het Maxima Ziekenhuis in Veldhoven voor genezing met ondersteuning van chemotherapie van kankerlonghoestpatienten. Neurologisch is hij in staat om de hersenactiviteit te “besturen”. Op een filmpje dat ik bezit behandelt hij in aanwezigheid van een neuroloog en een directeur van een ziekenhuis een “beweeglijke” Parkinson patient waarvan hij ineens die beweeglijkheid tot staan brengt.
In hetzelfde filmpje behandelt hij een stotteraar om ook direc t van het stotteren af te komen.
Beste Roos, als je moeder nog reisvaardig is, ga dan beslist voor een second opinion naar de kliniek waar Essaidi kan beoordelen of de voortschrijdende dementie door hem kan worden gestopt en/of wellicht nog enige terugwerkende genezing mogelijk is, en wacht daar niet te lang mee. Eventueel kan je hem opbellen zodat je vantevoren weet welke gegevens hij nodig heeft van jouw moeder.
Aarzel niet als je de toekomstige toestand van je moeder misschien nog enigszins kunt verbeteren. Artsen in mijn omgeving, zelfs die reguliere geneeskunde aanhangen laten weten dat Essaidi genomineerd zou moeten worden voor de Nobelprijs voor de geneeskunde. Dat zei recentelijk ook nog een hoogleraar aan de Universiteit van Antwerpen, Johan Braet, tegen mij. Essaidi doet daar uitvoerige proeven met de besturing van hersencellen. Mocht je contact met Essaidi opnemen, (of met prof. Braet of met Dr De Mol) zeg dan dat je de informatie van mij hebt gekregen. Ik hoop intens dat vooruitzichten iets opleveren. Berustend blijven afwachten als de reguliere geneeskunde “uitgedokterd” is leidt alleen maar tot aanvaarding van voortschrijdende dementie van jouw moeder zonder enige kans op verbetering.Deze therapie geschiedt zonder medicijnen en zonder enige bijwerking. Zie de website http://aquatilis.com.
Met vriendelijke groeten.
19 februari, 2010
Ik was pastor in een verpleeghuis met drie somatische verpleegafdelingen en vier psychogeriatrische afdelingen, in totaal 220 bewoners (tegenwoordig zijn het cliënten!)
Mijn werkkamer was gevestigd op een p.g.-afdeling op het einde van de gang. Ik liet mijn deur altijd openstaan, zodat de bewoners vrij in, vrij uit konden wandelen. Bijgevolg had ik met deze afdeling een bijzondere band, en ik werd eigenlijk overal in betrokken. Ik speelde er Sinterklaas, we plaatsten samen de kerstboom, ik maakte wandelingetjes buiten met onrustige bewoners, hield op de afdeling wekelijks sfeervieringen, en daarbij had ik een heel intense band met de familieleden.
Vermelding in dit verband dienen twee bewoners die steeds samen optrokken als ‘moeder’ en ‘dochter’. Zij waren op dezelfde dag opgenomen, deelden dezelfde kamer, en de ‘dochter’ was blij, dat ‘moeder’ eindelijk ook thuis gekomen was.
Geregeld kwamen zij mijn kamer binnenlopen met de vraag: “Mijnheer, hebt u de sleutel van de deur, want wij moeten naar huis?”. Meestal zei ik, dat ik nog niet weg kon, omdat ik nog een heleboel papieren moest regelen, maar misschien wilden ze mij een beetje helpen. Dat wilden ze wel en ik gaf hun een stapeltje papieren, die ze moesten vouwen, ondertussen verschillende keren vragend: ‘Als wij klaar zijn, dan gaan wij naar huis, hé?’ Ja, natuurlijk, zei ik dan en zij hervatten hun werkzaamheden. Waren zij klaar, dan nodigde ik ze uit om mee naar buiten te gaan. Stevig gearmd liepen wij dan naar buiten, soms nagestaard door voorbijgangers, die zich afvroegen wat ik toch met beide dames aan het doen was! Al gauw kwam hun vertrouwde vraag: ‘Weet u de weg wel, want wij zijn hier vreemd”.
Natuurlijk wist ik de weg en gerustgesteld stapten de dames met mij mee.Ik maakte een ommetje rond het verpleeghuis, waarop ze steevast begonnen te klagen, dat ze moe waren, waarop ik ze dan voorstelde ergens een kopje koffie te gaan drinken. Ja, dat wilden ze wel, maar ze hadden geen geld bij zich! Als ik ze vervolgens gerust stelde, dat ik die mensen goed kende, en dat wij de koffie wel voor niets zouden krijgen, ja, dan hadden ze best wel trek.
Wij dronken vervolgens een kopje koffie in de ontmoetingsruimte om daarna weer na de afdeling te gaan, waarop ze tegen de zusters zeiden,dat ze toch zo’n fijne wandeling hadden gemaakt, en zelfs ergens koffie hadden gekregen.
Nog iets speciaals hadden deze dames. Op de afdeling spraken ze mij steeds aan met ‘Mijnheer’ en nooit iets anders. Zij waren erg betrokken bij de wekelijkse heilige mis die op zondag in de ontmoetingsruimte plaats vond. Zagen ze mij daar bezig, dan werd die vriendelijke “Mijnheer’ ineens ‘Mijnheer Pastoor’, en het maakte voor hen niet uit of ik in liturgisch gewaad rondliep of in mijn burgermanskloffie. Teruggekeerd op de afdeling was ik dan weer gewoon ‘mijnheer’.
Met deze ervaringen blijf je enthousiast je werk doen, ook al ben ik inmiddels gepensioneerd.
Met vriendelijke groet ,
Dré Dekkers
20 februari, 2010
Wat een bijzondere ervaringen doen wij, mensen met een geheugen, toch op met dementerenden door (zoals u, meneer Dekkers) “geruststellend mee te wandelen” in hun belevingswerelden. Dank u wel voor uw verhaal! Het kan niet anders of u heeft genoten van uw werk; u kijkt er ongetwijfeld met genoegen op terug.
22 februari, 2010
Het ontroert mij telkens weer Roos, hoe mooi jij er ondanks het verdriet wat het meebrengt mee omgaat! En… er nog iets goeds van weet te maken waaraan je ooit zelf met bijzondere gevoelens zult kunnen terug denken.
25 februari, 2010
Over “AQUA TILIS”, zie o.a. website tegen kanker (http://www.tegenkanker.nl/index.php?pageid=99). Een behandeling die tegen meerder ziekten helpt is direct opvallend. Zonder voldoende onderbouwing niet aan beginnen. Kost veel geld! Ik verwacht en hoop niet dat de zorgverzekeraar dat vergoedt. Iets doen is lang niet altijd beter dan niets doen. En valse hoop bieden is zeker niet goed, B Sc!
18 augustus, 2010
Een wel zeer late reactie nadat ik al op 19 februari 2010 schreef over dit onderwerp. Misschien is het raadzaam dat u de vernieuwde website http://www.aquatilis.com eens goed bestudeert. Er is een congres in Stuttgart geweest waarna een congresboek verschenen is. Tijdens het congres en vervolgens in het congresboek werd gepubliceerd dat 26 patienten van de patholoog dr. Andrae uit Hamburg, allen lijdende aan verschillende soorten meer of minder ernstige vormen van kanker, onder begeleiding van die arts in Eindhoven succesvol behandeld werden. Bloedonderzoek van al deze patienten na de niet lang durende behandeling leverde 100% genezing op ZONDER ENIG GEBRUIK VAN VAAK GEVREESDE MEDICIJNEN MET HUN ONONTKOOMBARE BIJWERKINGEN. De “onderbouwing” wordt voldoende op de website toegelicht en veel geld kost die behandeling evenmin. Er wordt volstrekt geen valse hoop geboden. Ook de behandeling van dementie berust op hetzelfde principe. Inmiddels zal ik trachten deze innovatieve complementaire alternatieve geneeswijze onder de aandacht te brengen van het College van Zorgverzekeraars. Immers nemen de kosten in de zorg schrikbarend toe en deze complementaire alternatieve geneeswijze beperkt die kosten aanzienlijk. Ik raad u aan om terdege kennis te nemen van deze innovatieve complementaire alternatieve geneeswijze waardoor veel patientenleed voorkomen kan worden. Waarom bezoekt u die kliniek niet eens persoonlijk zelf ter nadere informatie van uzelf? U kan dan ook kennis nemen van de onderbouwing. Ter nadere toelichting: Essaidi heeft 3 jaar aan het Pasteurinstituut in Parijs gestudeerd, 6 jaar aan het Nuclear Technology Institute in Moskou, heeft ruim 18 jaar bij Philips meegewerkt aan de ontwikkeling en totstandkoming van het MRI apparaat en studeerde tijdens dat dienstverband als electrotechnisch ingenieur af aan de T.U. van Eindhoven. Zijn kennis van natuur- en scheikunde, gepaard aan biologie is absoluut ongeevenaard.
Ik heb ook de stichting tegen kanker op de hoogte gesteld over de vele genezen kankerpatienten. Alles is te lezen op de vernieuwde website http://www.aquatilis.com. Het bekendmaken van deze complementaire geneeswijze in brede medische kringen kan veel ontegenzeggelijk veel patientenleed voorkomen.
Paul Eilbracht, 20 augustus 2010
19 augustus, 2010